Chlamydia trachomatis

Zarazek ten został wykryty przez Busacca w 1935 r. Gatunek ekologiczny składający się z kilku odmian, które w procesie zakażenia przenoszone są głównie drogami bezpośrednimi (na rękach, często podczas pielęgnacji, np. dzieci podczas stosunków płciowych). Zaliczono tu odmiany wywołujące: jaglicę – trzy serotypy, wtrętowe zapalenie spojówek – dwa serotypy, ziarniniak weneryczny – jeden serotyp, nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej i zapalenie odbytu oraz mysie zapalenie płuc. Odmiany te mają podobną budowę antygenową. Zarazki te są szeroko rozpowszechnione wśród ludzi.

Morfologia. Ziarniakopodobne lub pałeczkowate komórki mają wielkość 0, 2-1,5 ^m. Ciałka wtrętowe mają wielkość 2-10 |xm. Komórki i ciała wtrętowe dobrze barwią się metodą Giemsy i Macchiavellego.

Właściwości fizjologiczne. Zarazki te można izolować i hodować w zarodkach ptasich po zakażeniu do woreczka żółtkowego (6-7-dniowe zarodki). Inkubację przeprowadza się w temperaturze 37 lub 35°C. Dobrze namnażają się także w hodowli komórek wątroby mysiej. Także można je izolować przez dospojówkowe lub dorogówkowe podawanie materiału małpom.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *