Choroba Brilla

Choroba Brilla. W 1898 r. w Nowym Jorku Brill obserwował chorych na lekkie postacie duru plamistego. Chorzy ci nie mieli kontaktów ani z chorymi na dur plamisty (dur plamisty w USA nie występuje), ani nie mieli wszy. .Byli oni emigrantami z Europy i podawali, że przed 20-30 laty chorowali na dur plamisty. Lekarze nie wypowiadali się wówczas co do etiologii tej choroby.

W 1934 r. Zinser stwierdził, że choroba Brilla wywoływana jest przez R. prowazekii u tych ludzi, którzy kilkadziesiąt lat temu chorowali na dur plamisty. Zarazek trwa w organizmie w stanie utajenia i po obniżeniu się odporności ponownie wywołuje lekką postać duru. Pogląd ten utrzymuje się do dziś.

Tu należy zwrócić uwagę na epidemiologiczne znaczenie faktu przetrwania zarazka (zakażenie utajone) w organizmie człowieka. Jeśli po kilkudziesięciu latach taki „nosiciel” zachoruje, a znajduje się w środowisku o niskiej stopie życiowej (zawszenie), to może on być źródłem epidemii dla klasycznego duru plamistego. Tak długie przetrwanie zarazka w organizmie jest ciekawym zjawiskiem biologicznym w zakresie oddziaływania pasożyt-gospodarz, a także zmienia ono dotychczasowe poglądy na cechy epidemiczne duru plamistego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *