Cryptococcus neoformans

Cryptococcus neoformans wywołuje również schorzenia zwierząt domowych i gołębi-. Myszka biała jest wrażliwa na doświadczalne zakażenie. Nie wykazano tworzenia się przeciwciał podczas zakażenia. Możliwe, że otoczka, która sama posiada małą siłę antygenową, nie dopuszcza do fago- cytozy i nie dochodzi do fragmentacji antygenu.

Diagnostyka. Drożdżaka można wykazać w płynie mózgowo-rdzeniowym, w wysiękach, w ropie i w plwocinie. W preparacie nie barwionym z osadu pł. mózg.-rdz., przy przesłonie nieco przysłoniętej, spostrzega się charakterystyczną otoczkę. Można zrobić preparat negatywny metodą Burriego. Oprócz badania mikroskopowego zakłada się hodowlę. W temperaturze pokojowej lub wyższej na agarze SabouraUda wyrastają kolonie śluzowe, lśniące, brudnożółte lub perłowe. Lepiej rosną z dodatkiem mózgu, krwi lub żółci. Zawiesinę wyhodowanego szczepu można wstrzyknąć myszom dootrzewnowo. Zwierzęta padają po 7-10 dniach. Na sekcji znajduje się ogniska w śledzionie, wątrobie i ośrodkowym układzie nerwowym, serologia oraz próby skórne nie odgrywają roli w diagnostyce.

Leczenie jest trudne, raczej chirurgiczne. Pewne sukcesy uzyskuje się stosując cykloheksamid i amfoterycynę B. Podstawowe cechy epidemiczne. Zarazek występuje we wszystkich krajach całego świata, ale najczęściej w Ameryce Północnej. Drożdżaka izolowano zarówno od zwierząt, jak i jako saprofit z ziemi, mleka, owoców i z powietrza. Człowiek zakaża się prawdopodobnie drogą oddechową. Drobnoustrój nie przenosi się na człowieka, nie zauważono również przenoszenia go ze zwierząt na człowieka. Zakażenia występują u ludzi w różnym wieku, najczęściej jednak między 40 a 60 rokiem życia. Częściej chorują mężczyźni niż kobiety, często – chorzy z białaczką i nowotwo-rami złośliwymi. Drugą rodziną, do której należą drożdżopodobne grzyby, jest rodzina Sporoblastomycetaceae.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *