Diagnostyka serologiczna

-2 dni przed pobraniem próbki zastosować dietę zasadową. Po odwirowaniu osad posiewa się na pożywki lub szczepi się zwierzęta doświadczalne, podobnie jak przy badaniu krwi.

Diagnostyka serologiczna polega przede wszystkim na wykonaniu odczynu aglutynacji mikroskopowej, gdyż jest on najbardziej czuły i specyficzny. Antygenami są żywe, 4-14-dniowe hodowle leptospir na pożywce Korthofa. Aglutyniny pojawiają się we krwi chorych około 12 dnia zakażenia, a maksimum osiągają w 3 tyg. choroby.

W badaniu wstępnym surowicę rozcieńcza się 1:100 i nastawia się odczyn aglutynacji szkiełkowej lub probówkowej z 15 różnymi serotypami leptospir: L. icterohaemorrhagiae’, L. canicola, L. grippotyphosa, L. pomona, L. hyos, L. autumnalis. L. sejroe, L. australis, L. zanoni, L. sax- koebing, L. bataviae, L. poi, L. ballum, L. hebdomadis i L. cynopteri. Mieszaninę surowica-antygen pozostawia się na 2 godziny w temperaturze pokojowej, następnie odczytuje się wyniki w mikroskopie z ciemnym polem widzenia. Zaglutynowane leptospiry mają najczęściej wygląd kulistych, świecących tworów, rzadziej przybierają postać siateczkowatą.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *