Grzyb

Grzyb wnika przez uszkodzoną skórę kończyn. W miejscu zakażenia tworzy się pęcherzyk, ropień lub wrzód. Wzdłuż przewodów chłonnych tworzą się liczne podskórne guzki i ropnie. Bardzo rzadko proces się uogólnia. Spotyka się naturalne zakażenie u wielu zwierząt: u szczurów, psów, osłów, koni. Po przechorowaniu nie spostrzega się odporności. Zawiesiny zabitych hodowli lub frakcje węglowodanowe dają dodatnie odczyny skórne typu tuberkulinowego. W surowicy pojawiają się aglutyniny i przeciwciała wiążące dopełniacz. Pojawienie się precypityn jest dobrą prognozą dla chorego.

Diagnostyka. Do badania przesyła się ropę lub materiał pobrany podczas biopsji. Grzyba stwierdza się rzadko mikroskopowo, szczególnie w materiale ludzkim. W zakażeniach doświadczalnych na myszach i szczurach znajduje się często Gram-dodatnie zarodniki pączkujące z obu końców. Na agarze Sabourauda z dodatkiem antybiotyków zakłada się hodowlę w temperaturze 298 K (25°C) i 310 K (37°C). Kolonie wyrastają po 3-5 tygodniach. Są pofałdowane, skórzaste, kremowe lub czarne, fioletowe lub brązowe. Na zwykłym agarze kolonie są nie zabarwione. W czasie choroby rozwija się nadwrażliwość, którą można stwierdzić sporotrychiną. Odczyn jest nieswoisty, ale jeśli odczyn jest ujemny, można sporotrychozę wykluczyć.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *