Odczyn immunofluorescencji

Odczyn immunofluorescencji. Metoda ta daje szybką odpowiedź, jaki gatunek riketsji został wyizolowany. Najlepsze wyniki otrzymuje się w bardzo cienkich skrawkach (2-4 !.im) otrzymanych z zamrożonej liofilizowanej lub zaparafinowanej tkanki. Riketsje można także znaleźć w odcinkach lub rozmazach badanych narządów.

Preparaty „barwi się” odpowiednio przygotowanymi specyficznymi surowicami. Do oceny preparatu konieczne jest duże doświadczenie. 5. Diagnostyka serologiczna. Praktycznie diagnostyka riketsjoz opiera się na różnorodnych metodach serologicznych. Już w pierwszych dniach choroby w surowicy chorego można wykryć przeciwciała. Do tego celu stosuje się: odczyn Weila-Feliksa (aglutynacyjny – nieswoisty), odczyn Weigla (aglutynacyjny – swoisty), odczyn wiązania dopełniacza (swoisty).

Można stosować jeszcze odczyn hemaglutynacji biernej oraz odczyn precypitacyjny metodą Ouchterlonyego. a. Odczyn Weila-Feliksa. Badaną surowicę rozcieńcza się tak samo, jak w odczynie Widala.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *