Odporność

Odporność pojawia się podobnie jak w durzę epidemicznym. Diagnostyka. Materiały i postępowanie mikrobiologiczne podobne jak w innych riketsjozach. Charakterystyczny jest dodatni odczyn Neilła- -Moosera, który na naszym terenie odróżnia ten zarazek od R. prowazekii. Odczyny serologiczne są podobne, jak przy wykrywaniu duru epidemicznego.

Wrażliwość na leki. R. typhi wrażliwa jest na działanie antybiotyków o szerokim zakresie działania. Podstawowe cechy epidemiczne. Naturalnym rezerwuarem zarazka są szczury i myszy, z których na człowieka przenoszą go pchły szczurze lub wszy szczurze. Z człowieka na człowieka zarazek może być przenoszony przez, wesz odzieżową. Człowiek zakaża się nie przez ukłucie pasożytniczego stawonoga, ale przez wtarcie zakażonego kału w skórę podczas drapania się w miejscach nakłuwanych przez pchły lub wszy.

Dur plamisty szczurzy występuje na całym świecie. W Polsce występuje bardzo rzadko. Być może, że ze względu na lekki przebieg chorzy nie proszą o pomoc lekarską, a ze względu na podobieństwo antygenowe zarazków niektóre przypadki duru szczurzego, na podstawie odczynów aglutynacyjnych, zalicza się do lekkich przypadków duru epidemicznego. Jeszcze jedną przyczyną nierozpoznawania duru szczurzego może być to, że w pierwszym, drugim dniu podwyższonej temperatury stosuje się często antybiotyki, które hamują rozwój choroby. Nie spostrzega się charakterystycznej wysypki.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *