Grzybica głowy

-4. Grzybica głowy (tinea capitis) występuje w wieku dziecięcym i wygasa po pokwitaniu, nawet bez leczenia. Grzyby rozwijają się wewnątrz lub na zewnątrz włosów albo na skórze. Oprócz stanu zapalnego, złusz-

czenia skóry i wytwarzania się pęcherzyków, w głębszych warstwach skóry spostrzega się rozszerzenie naczyń i nacieczenia komórek. W zależności od tego, czy zakażenie zostało wywołane grzybem Microsporum czy Trichophyton, włosy ulegają złamaniu blisko skóry głowy lub na samej skórze.

Czytaj dalej

Riketsje dobrze namnażają się w organizmach stawonogów

Riketsje dobrze namnażają się w organizmach stawonogów w jelitach wszy i organizmie kleszczy. 2. Hodowla riketsji w zarodku kurzym in vivo. Do zakażenia używa się

-7- dniowe zarodki. Riketsje dobrze namnażają się w błonie kosmówkowo- -omoczniowej, a najlepiej w woreczku żółtkowym. Otrzymuje się bardzo wysokie miana, zwykle około 109,° komórek na ml. Ten rodzaj hodowli wykorzystywany jest do wytwarzania szczepionek i antygenów do odczynów serologicznych.

Czytaj dalej

Choroba Brilla

Choroba Brilla. W 1898 r. w Nowym Jorku Brill obserwował chorych na lekkie postacie duru plamistego. Chorzy ci nie mieli kontaktów ani z chorymi na dur plamisty (dur plamisty w USA nie występuje), ani nie mieli wszy. .Byli oni emigrantami z Europy i podawali, że przed 20-30 laty chorowali na dur plamisty. Lekarze nie wypowiadali się wówczas co do etiologii tej choroby.

W 1934 r. Zinser stwierdził, że choroba Brilla wywoływana jest przez R. prowazekii u tych ludzi, którzy kilkadziesiąt lat temu chorowali na dur plamisty. Zarazek trwa w organizmie w stanie utajenia i po obniżeniu się odporności ponownie wywołuje lekką postać duru. Pogląd ten utrzymuje się do dziś.

Czytaj dalej

Rodzaj Isospora

Rodzaj Isospora pasożytuje w jelicie cienkim człowieka i zwierząt. W świecie zwierzęcym szeroko rozpowszechnione są Isospora belli i Isospora hominis wywołujące kokcydiozę owiec, świń, kóz, bydła spotyka się je również u zwierząt laboratoryjnych, u drobiu, u gryzoni. U ludzi znane są sporadyczne lekkie zakażenia, przebiegające z biegunką, które ulegają samowyleczeniu. Człowiek zakaża się drogą pokarmową przez oocysty pochodzące najczęściej od kotów i królików. Rodzaj ten ma podobny cykl życiowy jak Plasmodia, ale bez drugiego gospodarza.

Czytaj dalej

Wysuszenie riketsji

Wysuszenie riketsji powoduje ich konserwację. W wysuszonym kale wszy lub w martwych wysuszonych wszach zachowują żywotność przez 3 miesiące.

Chorobotwórczość. R. prowazekii wywołuje u człowieka ostrą gorączkową chorobę zakaźną, zwaną durem plamistym epidemicznym (dur osut- kowy, dur historyczny, dur nagminny, dur wysypkowy, tyfus głodowy) – Typhus exenthematicus. Drugą jednostką chorobową wywoływaną przez ten zarazek jest choroba Brilla (Morbus Brillii). Zakażone wszy także chorują i giną po 8-15 dniach.

Czytaj dalej

Zachorowania na leptospirozę

Zachorowania na leptospirozę najczęściej spotyka się w miesiącach ciepłych, gdy prowadzi się prace polne, szczególnie na terenach podmokłych, gdy ludzie kąpią się, łowią ryby itp. W zimie mogą występować zachorowania spowodowane zakażeniem za pośrednictwem produktów spożywczych zanieczyszczonych moczem gryzoni lub przez kontakt bezpośredni z chorymi zwierzętami (gospodarstwa wiejskie, rzeźnie). W Polsce opisano epidemie gorączki błotnej, wywołanej przez L. grippotyphosa i L. sejroe w 1948 r. w województwie rzeszowskim i lubelskim, w r. 1949 na Dolnym Śląsku oraz w 1955 r. w powiecie Tomaszów Lubelski. Podczas tej ostatniej epidemii izolowano nowy serotyp leptospir L. polonica, wywołujący schorzenie podobne do gorączki błotnej.

Czytaj dalej

Wyniki odczytuje się w mikroskopie fluorescencyjnym

Wyniki odczytuje się w mikroskopie fluorescencyjnym z ciemnym polem widzenia. Przeciwciała wykrywane w tym odczynie pojawiają się w surowicy chorych na kiłę najwcześniej około 7-10 dnia po wystąpieniu objawu pierwotnego i osiągają najwyższy poziom w drugim okresie kiły. W okresie kiły narządowej można je stwierdzić w mianach mniej lub bardziej wysokich. Tylko w niewielkim odsetku przypadków mogą zaniknąć samoistnie. Obecnie wprowadzono odczyn immunofluorescencji

Czytaj dalej

Rodzaj Microsporum

Pierwszy opis zawdzięcza się Grubemu w 1924 r., ale największe zasługi w opisaniu tego rodzaju ponosi Sabouraud. Kolonie Microsporum są białe lub żółtobrązowe i brązowe. Wytwarzają spory w postaci makrokonidiów. Są one duże (160-200 fim), wrzecionowate i umiejscowione na końcach grzybni. Microsporum atakuje skórę i włosy, rzadko paznokcie.

Budowa antygenowa. Dermatofity mają antygeny grupowo swoiste i swoiste dla gatunku. Oba są zawarte w trychofitynie, preparacie stanowiącym przesącz płynnej hodowli dermatofitów. Trychofityna może być użyta do odczynów alergicznych, ale z powodu krzyżowych reakcji nie ma większego znaczenia diagnostycznego.

Czytaj dalej

Chorobotwórczość

i w obecności mieszaniny flory bakteryjnej (którą się odżywiają). W hodowli nie wytwarzają cyst. W środowisku zewnętrznym formy wegetatywne szybko giną. W kale przeżywają kilka godzin. Cysty są oporne na zimno. W temperaturze chłodni mogą przeżyć kilka miesięcy. Są wrażliwe na wysuszenie. Niszczy je jod, 1% kwas karbolowy i 1% lizol.

Chorobotwórczość. Gdy cysty dostaną się do światła jelit, rozwijają się z nich trofozoity, które są wyposażone w enzymy proteolityczne i dlatego atakują błonę śluzową jelit. Powoduje to powstawanie małych owrzo- dzeń, które zawierają rozpadłe komórki, drobnoustroje i śluz. Owrzodzenia mogą łączyć się ze sobą. W tym okresie występuje często biegunka

Czytaj dalej