Porady

Rodzaj Isospora

Rodzaj Isospora pasożytuje w jelicie cienkim człowieka i zwierząt. W świecie zwierzęcym szeroko rozpowszechnione są Isospora belli i Isospora hominis wywołujące kokcydiozę owiec, świń, kóz, bydła spotyka się je również u zwierząt laboratoryjnych, u drobiu, u gryzoni. U ludzi znane są sporadyczne lekkie zakażenia, przebiegające z biegunką, które ulegają samowyleczeniu. Człowiek zakaża się drogą pokarmową przez oocysty pochodzące najczęściej od kotów i królików. Rodzaj ten ma podobny cykl życiowy jak Plasmodia, ale bez drugiego gospodarza.

Czytaj dalej

Wysuszenie riketsji

Wysuszenie riketsji powoduje ich konserwację. W wysuszonym kale wszy lub w martwych wysuszonych wszach zachowują żywotność przez 3 miesiące.

Chorobotwórczość. R. prowazekii wywołuje u człowieka ostrą gorączkową chorobę zakaźną, zwaną durem plamistym epidemicznym (dur osut- kowy, dur historyczny, dur nagminny, dur wysypkowy, tyfus głodowy) – Typhus exenthematicus. Drugą jednostką chorobową wywoływaną przez ten zarazek jest choroba Brilla (Morbus Brillii). Zakażone wszy także chorują i giną po 8-15 dniach.

Czytaj dalej

Zachorowania na leptospirozę

Zachorowania na leptospirozę najczęściej spotyka się w miesiącach ciepłych, gdy prowadzi się prace polne, szczególnie na terenach podmokłych, gdy ludzie kąpią się, łowią ryby itp. W zimie mogą występować zachorowania spowodowane zakażeniem za pośrednictwem produktów spożywczych zanieczyszczonych moczem gryzoni lub przez kontakt bezpośredni z chorymi zwierzętami (gospodarstwa wiejskie, rzeźnie). W Polsce opisano epidemie gorączki błotnej, wywołanej przez L. grippotyphosa i L. sejroe w 1948 r. w województwie rzeszowskim i lubelskim, w r. 1949 na Dolnym Śląsku oraz w 1955 r. w powiecie Tomaszów Lubelski. Podczas tej ostatniej epidemii izolowano nowy serotyp leptospir L. polonica, wywołujący schorzenie podobne do gorączki błotnej.

Czytaj dalej

Wyniki odczytuje się w mikroskopie fluorescencyjnym

Wyniki odczytuje się w mikroskopie fluorescencyjnym z ciemnym polem widzenia. Przeciwciała wykrywane w tym odczynie pojawiają się w surowicy chorych na kiłę najwcześniej około 7-10 dnia po wystąpieniu objawu pierwotnego i osiągają najwyższy poziom w drugim okresie kiły. W okresie kiły narządowej można je stwierdzić w mianach mniej lub bardziej wysokich. Tylko w niewielkim odsetku przypadków mogą zaniknąć samoistnie. Obecnie wprowadzono odczyn immunofluorescencji

Czytaj dalej

Rodzaj Microsporum

Pierwszy opis zawdzięcza się Grubemu w 1924 r., ale największe zasługi w opisaniu tego rodzaju ponosi Sabouraud. Kolonie Microsporum są białe lub żółtobrązowe i brązowe. Wytwarzają spory w postaci makrokonidiów. Są one duże (160-200 fim), wrzecionowate i umiejscowione na końcach grzybni. Microsporum atakuje skórę i włosy, rzadko paznokcie.

Budowa antygenowa. Dermatofity mają antygeny grupowo swoiste i swoiste dla gatunku. Oba są zawarte w trychofitynie, preparacie stanowiącym przesącz płynnej hodowli dermatofitów. Trychofityna może być użyta do odczynów alergicznych, ale z powodu krzyżowych reakcji nie ma większego znaczenia diagnostycznego.

Czytaj dalej

Chorobotwórczość

i w obecności mieszaniny flory bakteryjnej (którą się odżywiają). W hodowli nie wytwarzają cyst. W środowisku zewnętrznym formy wegetatywne szybko giną. W kale przeżywają kilka godzin. Cysty są oporne na zimno. W temperaturze chłodni mogą przeżyć kilka miesięcy. Są wrażliwe na wysuszenie. Niszczy je jod, 1% kwas karbolowy i 1% lizol.

Chorobotwórczość. Gdy cysty dostaną się do światła jelit, rozwijają się z nich trofozoity, które są wyposażone w enzymy proteolityczne i dlatego atakują błonę śluzową jelit. Powoduje to powstawanie małych owrzo- dzeń, które zawierają rozpadłe komórki, drobnoustroje i śluz. Owrzodzenia mogą łączyć się ze sobą. W tym okresie występuje często biegunka

Czytaj dalej

Kodzaj Geotrichum

Geotrichum stanowią rodzaj pośredni między dermatofitami i drożdża- kami. Są bardziej prymitywne niż dermatofity. Spory powstają z rozpadu nitki (artrospory) wielkości 5-10 !.im. Pierwszym, który je opisał był Link w roku 1809.

Spotyka się je w ziemi, ściekach mleczarskich i browarskich, na liściach i korzeniach roślin. Izoluje się je także z wydalin człowieka, należą do- stałych saprofitów przewodu pokarmowego. Jedynym przedstawicielem chorobotwórczym jest Geotrichum can- didum.

Czytaj dalej

Lamblia

Lamblia rozmnaża się przez podział podłużny. Pokarm pobiera przez absorpcję całą powierzchnią ciała. Cysty posożyta zawierają 4 jądra, skupione w przedniej części owalnej komórki i otoczone błoną jądrową.

Chorobotwórczość. Pierwotniak jest mało patogenny lub wcale nie wywołuje zakażenia. Znane jest nosicielstwo. Cysty można znaleźć w dużej ilości w kale ludzi zdrowych. Jeśli namnoży się ich bardzo dużo w jelitach, może dojść do lambliozy, do zaburzeń i zapalenia błon śluzowych dwunastnicy i jelita czczego, co powoduje wystąpienie ostrych lub przewlekłych biegunek. Kał może być wodnisty lub uformowany, o zapachu gnilnym. Mogą wystąpić objawy ogólne: zmęczenie, utrata masy ciała, bóle brzucha, wzdęcia. Prawdopodobnie następuje zaburzenie wchłaniania

Czytaj dalej

W riketsjozach

W riketsjozach największe znaczenie ma stwierdzenie zjawiska dynamiki serologicznej, tj. wzrostu miana podczas przebiegu choroby. Znaczne zwiększenie ilości przeciwciał w ciągu kilku dni najlepiej świadczy

-0 etiologii choroby. 6. Wrażliwość na leki. W warunkach naturalnych (ustrój człowieka, zwierzęcia lub stawonoga) i w warunkach laboratoryjnych riketsje są wrażliwe na działanie antybiotyków o szerokim zakresie działania, takich jak: tetracykliny, chloramfenikol, erytromycyna oraz na mieszaniny antybiotyków, takich jak sigmamycyna (tetracyklina 4-oleandomycyna). W latach 1942-1945 w leczeniu stosowano kwas paraaminobenzoesowy, który skracał i znacznie łagodził przebieg duru plamistego. Jeszcze wcześniej przeprowadzono próby leczenia chorych za pomocą surowic odpor-nościowych, pochodzących od ozdrowieńców lub otrzymanych na królikach. Wyniki leczenia były niezadowalające. Dziś metody te (surowica

Czytaj dalej