Porady

Badania mikroskopowe

Ponieważ zakażenia dermatofitami przebiegają powierzchniowo, nie dochodzi do wytwarzania przeciwciał. Diagnostyka. Do badania można przesyłać epilowane włosy, zeskrobmy skóry i paznokci, które należy chronić przed wilgocią. Najlepiej przesyłać w kopertach (nie w probówkach!). Rozpoznanie można najpewniej postawić, oglądając włosy, skórę lub paznokcie w świetle Wooda. Jest to światło promieni o długości 366 !.im. Materiał zakażony Microsporum fluoryzuje kolorem zielonym, inne grzyby świecą kolorem białym lub żółtym, w zaciemnionym pokoju.

Czytaj dalej

W zakażonym organizmie

W zakażonym organizmie szybko wytwarza się odporność swoista. Przeciwciała (lizyny, aglutyniny, precypityny) pojawiają się we krwi 3-6 dnia od początku choroby. Odporność utrzymuje się przez szereg lat.

Diagnostyka. Celem wyosobnienia zarazka do badań można pobierać krew, popłuczyny z gardła, plwocinę i ewentualnie wymiociny. Najłatwiej jest zakażać krwią dootrzewnowo białe myszki. Jeśli zarazek namnoży się, to myszki padają w czasie 7-12 dni, najczęściej około 9 dnia od zakażenia. Pozostałe materiały wymagają specjalnego opracowania, które ma na celu zniszczenie flory bakteryjnej. W rozmazach wykony-wanych z płynu otrzewnowego lub narządów wewnętrznych zakażonej myszki, po zabarwieniu metodą Giemsy lub Macchiavellego, spostrzega się liczne ciałka elementarne, leżące wewnątrz cytoplazmy. Dokładne określenie gatunku polega na przeprowadzeniu badań biologicznych i wykonaniu odczynu immunofluorescencyjnego lub odczynu zobojętnienia surowicą swoistą. ^

Czytaj dalej

Wzrost

z makr o organizmu do hodowli sztucznej. Wzrost można otrzymać na pożywkach wzbogaconych białkiem zwierzęcym lub ludzkim (krew, plazma, surowica, hemoglobina, wyciągi tkankowe). Gonokoki są tlenowcami lub względnymi beztlenowcami. Lepiej rozwijają się w obecności 5-10°/o C02 i przy odpowiedniej wilgotności. Optymalna temperatura wzrostu wynosi 308-309 K (35-36°C). W temperaturze nieco wyższej niż 310 K (37°C) niektóre szczepy nie rozwijają się. Na podłożu płynnym rosną wolno, po 24 godzinach wzrost jest bardzo skąpy, po 2-3 dniach powstaje zmętnienie z lepkim osadem. Na podłożu stałym zwykle po 18-24-go- dzinnej inkubacji (niektóre szczepy po 2-3 dobach) tworzą cztery typy kolonii, które różnią się pod względem struktury i wielkości.

Czytaj dalej

Inne maczugowce

Corynebacterium ulcerans. W obrazie mikroskopowym i w hodowli na pożywce Clauberga pałeczka przypomina C. diphteriae t. gravis. Można sądzić, że jest to genotypowa odmiana tego typu maczugowców błonicy. U ludzi może powodować zapalenie migdałków i nieżyty górnych dróg oddechowych. Wytwarza słabą toksynę, która jest neutralizowana przez antytoksynę błoniczą. Jest wrażliwa na działanie niektórych fagów litycznych Corynebacterium diphteriae. W odróżnieniu od maczugowców błonicy Corynebacterium ulcerans rozkłada mocznik i rozpuszcza żelatynę.

Czytaj dalej

Zarazki błonicy

Zarazki błonicy są mało odporne na działanie wysokich temperatur, w 328-331 K (55-58°C) giną w ciągu 10 minut, natomiast dobrze znoszą niskie temperatury oraz wielokrotne kolejne zamrażanie i odtajanie, a także wysuszenie w wysuszonych błonach dyfterycznych zachowują swoją żywotność i zakaźność przez 3-4 miesiące. W środkach spożywczych mogą przetrwać kilkadziesiąt dni. Powszechnie używane środki dezynfekcyjne zabijają maczugowce błonicy w krótkim czasie, np. 1% fenol lub 0,1% sublimat w ciągu 1 minuty.

Czytaj dalej

Candida albicans

Candida albicans jest zbudowana z szeregu antygenów ciepłostałych, co pozwala na różnicowanie z innymi gatunkami w obrębie rodzaju.

Właściwości fizjologiczne. W hodowli na agarze Sabourauda, w temperaturze pokojowej i 310 K (37°C), po 2-4 dniach tworzą się kolonie lśniące, wilgotne, o gładkiej powierzchni, białe lub kremowobiałe. Starsze kolonie są czasem szorstkie i pomarszczone. Kolonie wydzielają zapach drożdżowy, lekko kwaśny. Na pożywce płynnej faza S tworzy silne zmętnienie i osad. Nie spotyka się nigdy kolonii puszystych, tak charakterystycznych dla dermatofitów. W warunkach, w których brak węglowodanów, Candida wytwarza na podłożu z mąką kukurydzianą lub na agarze ryżowym chlamydospory twory okrągłe, duże, które znajdują się bądź na końcu pseudomycelium (położenie terminalne), bądź w jego obrębie (położenie intrakalarne). Rola chlamydospor nie jest jeszcze całkiem wyjaśniona.

Czytaj dalej

Rodzaj Leishmania

Rodzaj Leishmania należy również do wiciowców. Występują one u człowieka w formie małych bezwitkowych form. W warunkach natural-

nych rozwijają się w ustroju komara (Phlebotomus), u którego przechodzą cykl rozwojowy. Dla człowieka chorobotwórcze są: Leishmania tropica, Leishmania brasiliensis i Leishmania donovani.

Riketsja gorączki Q (Coxiella burnetii)

Zarazek został wykryty i opisany przez Derricka w 1939 r. U człowieka wywołuje on odzwierzęcą riketsjozę pneumotropową, nazywaną gorączką Q (ang.: query – niejasny, nieokreślony).

Morfologia. Są to małe, bakteriopodobne, pleomorficzne organizmy o kształcie małych pałeczek, czasem występują też formy ziarniakowate. Zwykle wytwarzają mikrokolonie w cytoplazmie zakażonej komórki gospodarza. Barwią się, podobnie jak inne riketsje, tylko specjalnymi metodami. Pałeczki posiadają wymiary 0,3-0,5XI,6 !?m. Czasem układają się parami lub w krótkie łańcuszki.

Czytaj dalej

Inne rodzaje mikoplazm

Oprócz dobrze poznanego rodzaju Mycoplasma dotychczasowe badania wskazują, że są mikoplazmy, które należałoby zgrupować w osobnych rodzajach. T-mikoplazmy (od ang. tiny – malutki tworzące małe kolonie).

Są to szczepy izolowane z błon śluzowych narządów moczowo-płciowych człowieka (bardzo często) i z błon śluzowych jamy nosowo-gardło- wej (rzadziej) człowieka, małp, psów i bydła. Głównymi cechami odróżniającymi je od innych mikoplazm są: 1. Zdolność do hydrolizy (rozkładu) mocznika, wytwarzanie znacznie mniejszych kolonii na podłożach stałych, szybki wzrost na pożywkach o pH 5,5-6,5 w atmosferze 90°/o N2 i 10°/o C02 z dodatkiem mocznika. 2. Brak rozkładu glukozy

Czytaj dalej