Riketsja duru plamistego endemicznego (Rickettsia typhi)

Zarazek ten został wykryty przez Wolbacha i Todda w 1920 r. W literaturze lekarskiej zarazek nazywany jest także R. mooserii Dermacen- troxenus typhi, rzadziej nadaje się mu jeszcze inne nazwy.

Morfologia zarazka, właściwości fizjologiczne i wrażliwość na czynniki zewnętrzne jest bardzo zbliżona do R. prowazekii. Chorobotwórczość. R. typhi wywołuje u człowieka ostrą gorączkową chorobę zakaźną, znaną pod nazwą duru endemicznego, szczurzego. W basenie Morza Śródziemnego chorobę tę nazwano gorączką żeglarską. W innych częściach świata dur szczurzy nazywa się durem plamistym meksykańskim, mandżurskim lub malajskim.

Człowiek zakaża się przez wtarcie zakażonego kału pchły (najczęściej szczurzej) lub wszy w uszkodzoną zadrapaniem skórę. Po okresie wylęgania pojawiają się bóle głowy, temperatura ciała podnosi się do 313 K (40°C). Na czwarty, piąty dzień choroby pojawia się na tułowiu charakterystyczna wysypka. Zazwyczaj nie spostrzega się powikłań, a przebieg – w porównaniu z durem epidemicznym – jest dużo łagodniejszy.

Jedna odpowiedź na „Riketsja duru plamistego endemicznego (Rickettsia typhi)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *