Riketsja duru plamistego endemicznego (Rickettsia typhi)

Zarazek ten został wykryty przez Wolbacha i Todda w 1920 r. W literaturze lekarskiej zarazek nazywany jest także R. mooserii Dermacen- troxenus typhi, rzadziej nadaje się mu jeszcze inne nazwy.

Morfologia zarazka, właściwości fizjologiczne i wrażliwość na czynniki zewnętrzne jest bardzo zbliżona do R. prowazekii. Chorobotwórczość. R. typhi wywołuje u człowieka ostrą gorączkową chorobę zakaźną, znaną pod nazwą duru endemicznego, szczurzego. W basenie Morza Śródziemnego chorobę tę nazwano gorączką żeglarską. W innych częściach świata dur szczurzy nazywa się durem plamistym meksykańskim, mandżurskim lub malajskim.

Człowiek zakaża się przez wtarcie zakażonego kału pchły (najczęściej szczurzej) lub wszy w uszkodzoną zadrapaniem skórę. Po okresie wylęgania pojawiają się bóle głowy, temperatura ciała podnosi się do 313 K (40°C). Na czwarty, piąty dzień choroby pojawia się na tułowiu charakterystyczna wysypka. Zazwyczaj nie spostrzega się powikłań, a przebieg – w porównaniu z durem epidemicznym – jest dużo łagodniejszy.

Jedna odpowiedź na „Riketsja duru plamistego endemicznego (Rickettsia typhi)

Odpowiedz na „ribiAnuluj pisanie odpowiedzi

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *