Różyca

Przebiega pod postacią zakażeń miejscowych, najczęściej na skórze dłoni i przedramienia. Okres inkubacji różycy wynosi 1-5 dni, po czym w miejscu wniknięcia zarazków pojawiają się obrzęki o sinoczerwonym zabarwieniu. Bardzo rzadko dochodzi do zakażeń uogólnionych z powikłaniami stawowymi, zapaleniem wsierdzia lub zapaleniem opon mózgowych. Po spożyciu zakażonego mięsa może wystąpić postać jelitowa różycy. Proces miejscowy ulega zazwyczaj samowyleczeniu w ciągu 1-2 tygodni, lecz obecnie, w celu przyśpieszenia wyleczenia i zapobiegania powikłaniom, stosuje się penicylinę i sulfonamidy.

Różyca pozostawia krótkotrwałą odporność, można więc zakazić się kilkakrotnie. U zwierząt różyca przebiega pod postacią posocznicy, powodując do niedawna duże straty, zwłaszcza wśród trzody chlewnej. Czasami przechodzi w postać przewlekłą, która charakteryzuje się rozległymi zmianami zapalnymi na skórze, zapaleniem wsierdzia lub zapaleniem stawów.

Diagnostyka. Różycę można łatwo rozpoznać na podstawie obrazu klinicznego oraz wywiadu. Aby ustalić z całą pewnością czynnik etiologiczny, należy pobrać wycinek skóry lub punktat z zakażonej tkanki, uzyskany przez wstrzyknięcie na skraj obrzęku kilku milimetrów jałowego płynu fizjologicznego i wciągnięcie go z powrotem do strzykawki. W przypadku zakażenia uogólnionego pobiera się od chorych krew na posiew. Materiał wysiewa się na agar z krwią (w przypadku hemokultury – na pożywkę płynną), a po wyhodowaniu Gram-dodatnich pałeczek różnicuje się je przez zakażenie białych myszy, które padają w ciągu 2-4 dni wśród objawów posocznicy. Oprócz myszy na zakażenie włoskowcami różycy wrażliwy jest gołąb, natomiast nie ulega zakażeniu świnka morska, co jest ważną cechą różnicującą.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *