W przekazywaniu zakażenia człowiekowi

przyspieszają wybuch epidemii wśród ludzi i zwierząt gospodarskich w okresie, gdy istnieją odpowiednie warunki do utrzymania się leptospir przy życiu poza organizmem.

W przekazywaniu zakażenia człowiekowi i zwierzętom gospodarskim najważniejszą rolę odgrywa woda. Przy badaniu epidemiologicznym prawie zawsze stwierdza się kontakt chorych na leptospirozę ludzi ze zbiornikami wodnymi lub terenami błotnistymi zakażonymi wydalinami gryzoni czy zwierząt gospodarskich. Rzadziej zakażenie następuje przez bezpośredni kontakt ze zwierzętami, np. po ugryzieniu przez szczury czy myszy.

Wrotami wnikania leptospir do organizmu człowieka jest skóra, przede wszystkim uszkodzona albo zmacerowana moczeniem w wodzie oraz błony śluzowe spojówek, nosa lub jamy ustnej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *