W riketsjozach

W riketsjozach największe znaczenie ma stwierdzenie zjawiska dynamiki serologicznej, tj. wzrostu miana podczas przebiegu choroby. Znaczne zwiększenie ilości przeciwciał w ciągu kilku dni najlepiej świadczy

-0 etiologii choroby. 6. Wrażliwość na leki. W warunkach naturalnych (ustrój człowieka, zwierzęcia lub stawonoga) i w warunkach laboratoryjnych riketsje są wrażliwe na działanie antybiotyków o szerokim zakresie działania, takich jak: tetracykliny, chloramfenikol, erytromycyna oraz na mieszaniny antybiotyków, takich jak sigmamycyna (tetracyklina 4-oleandomycyna). W latach 1942-1945 w leczeniu stosowano kwas paraaminobenzoesowy, który skracał i znacznie łagodził przebieg duru plamistego. Jeszcze wcześniej przeprowadzono próby leczenia chorych za pomocą surowic odpor-nościowych, pochodzących od ozdrowieńców lub otrzymanych na królikach. Wyniki leczenia były niezadowalające. Dziś metody te (surowica

-1 kwas paraaminobenzoesowy) mają tylko historyczne znaczenie. 7. Podstawowe cechy epidemiczne. Rezerwuarem riketsji są zwierzęta lub stawonogi. Nie dotyczy to tylko R. prowazekii i R. quintana, rezerwuarem których jest człowiek. Źródłem zakażenia dla człowieka są chorzy ludzie, chore zwierzęta lub zwierzęta nosiciele, a także stawonogi. Riketsjozy szerzą się przez stawonogi pasożytujące na człowieku. Wrota zakażenia stanowi uszkodzona skóra (mechanicznie lub przez stawonoga). Szczegółowe cechy epidemiczne riketsji przedstawiono w tab. 70.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *