Zachorowania na leptospirozę

Zachorowania na leptospirozę najczęściej spotyka się w miesiącach ciepłych, gdy prowadzi się prace polne, szczególnie na terenach podmokłych, gdy ludzie kąpią się, łowią ryby itp. W zimie mogą występować zachorowania spowodowane zakażeniem za pośrednictwem produktów spożywczych zanieczyszczonych moczem gryzoni lub przez kontakt bezpośredni z chorymi zwierzętami (gospodarstwa wiejskie, rzeźnie). W Polsce opisano epidemie gorączki błotnej, wywołanej przez L. grippotyphosa i L. sejroe w 1948 r. w województwie rzeszowskim i lubelskim, w r. 1949 na Dolnym Śląsku oraz w 1955 r. w powiecie Tomaszów Lubelski. Podczas tej ostatniej epidemii izolowano nowy serotyp leptospir L. polonica, wywołujący schorzenie podobne do gorączki błotnej.

Profilaktyka. Profilaktyka niespecyficzna polega przede wszystkim na likwidacji ognisk naturalnych leptospirozy przez meliorację terenów podmokłych, a także na zwalczaniu rezerwuaru leptospir – gryzoni. Ważne jest niedopuszczenie do zakażenia osób narażonych zawodowo na kontakt z zakażonymi zwierzętami przez odpowiednie ubrania ochronne (rękawice, buty).

Olbrzymie znaczenie ma profilaktyka swoista. Pierwszą szczepionkę przygotowali Japończycy, którzy w latach 1919-21 zaszczepili ok. 10 tys. górników. W Europie szczepienia na szeroką skalę przeprowadzono we Włoszech i Hiszpanii wśród pracowników pól ryżowych. W Związku Radzieckim zaszczepiono ok. 200 tys. ludzi. W Polsce przeprowadzono szczepienia ludzi z terenów będących ogniskami naturalnymi leptospirozy, na których występowały epidemie gorączki błotnej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *