Kodzaj Geotrichum

Geotrichum stanowią rodzaj pośredni między dermatofitami i drożdża- kami. Są bardziej prymitywne niż dermatofity. Spory powstają z rozpadu nitki (artrospory) wielkości 5-10 !.im. Pierwszym, który je opisał był Link w roku 1809.

Spotyka się je w ziemi, ściekach mleczarskich i browarskich, na liściach i korzeniach roślin. Izoluje się je także z wydalin człowieka, należą do- stałych saprofitów przewodu pokarmowego. Jedynym przedstawicielem chorobotwórczym jest Geotrichum can- didum.

Czytaj dalej

Lamblia

Lamblia rozmnaża się przez podział podłużny. Pokarm pobiera przez absorpcję całą powierzchnią ciała. Cysty posożyta zawierają 4 jądra, skupione w przedniej części owalnej komórki i otoczone błoną jądrową.

Chorobotwórczość. Pierwotniak jest mało patogenny lub wcale nie wywołuje zakażenia. Znane jest nosicielstwo. Cysty można znaleźć w dużej ilości w kale ludzi zdrowych. Jeśli namnoży się ich bardzo dużo w jelitach, może dojść do lambliozy, do zaburzeń i zapalenia błon śluzowych dwunastnicy i jelita czczego, co powoduje wystąpienie ostrych lub przewlekłych biegunek. Kał może być wodnisty lub uformowany, o zapachu gnilnym. Mogą wystąpić objawy ogólne: zmęczenie, utrata masy ciała, bóle brzucha, wzdęcia. Prawdopodobnie następuje zaburzenie wchłaniania

Czytaj dalej

W riketsjozach

W riketsjozach największe znaczenie ma stwierdzenie zjawiska dynamiki serologicznej, tj. wzrostu miana podczas przebiegu choroby. Znaczne zwiększenie ilości przeciwciał w ciągu kilku dni najlepiej świadczy

-0 etiologii choroby. 6. Wrażliwość na leki. W warunkach naturalnych (ustrój człowieka, zwierzęcia lub stawonoga) i w warunkach laboratoryjnych riketsje są wrażliwe na działanie antybiotyków o szerokim zakresie działania, takich jak: tetracykliny, chloramfenikol, erytromycyna oraz na mieszaniny antybiotyków, takich jak sigmamycyna (tetracyklina 4-oleandomycyna). W latach 1942-1945 w leczeniu stosowano kwas paraaminobenzoesowy, który skracał i znacznie łagodził przebieg duru plamistego. Jeszcze wcześniej przeprowadzono próby leczenia chorych za pomocą surowic odpor-nościowych, pochodzących od ozdrowieńców lub otrzymanych na królikach. Wyniki leczenia były niezadowalające. Dziś metody te (surowica

Czytaj dalej

Badania mikroskopowe

Ponieważ zakażenia dermatofitami przebiegają powierzchniowo, nie dochodzi do wytwarzania przeciwciał. Diagnostyka. Do badania można przesyłać epilowane włosy, zeskrobmy skóry i paznokci, które należy chronić przed wilgocią. Najlepiej przesyłać w kopertach (nie w probówkach!). Rozpoznanie można najpewniej postawić, oglądając włosy, skórę lub paznokcie w świetle Wooda. Jest to światło promieni o długości 366 !.im. Materiał zakażony Microsporum fluoryzuje kolorem zielonym, inne grzyby świecą kolorem białym lub żółtym, w zaciemnionym pokoju.

Czytaj dalej

W zakażonym organizmie

W zakażonym organizmie szybko wytwarza się odporność swoista. Przeciwciała (lizyny, aglutyniny, precypityny) pojawiają się we krwi 3-6 dnia od początku choroby. Odporność utrzymuje się przez szereg lat.

Diagnostyka. Celem wyosobnienia zarazka do badań można pobierać krew, popłuczyny z gardła, plwocinę i ewentualnie wymiociny. Najłatwiej jest zakażać krwią dootrzewnowo białe myszki. Jeśli zarazek namnoży się, to myszki padają w czasie 7-12 dni, najczęściej około 9 dnia od zakażenia. Pozostałe materiały wymagają specjalnego opracowania, które ma na celu zniszczenie flory bakteryjnej. W rozmazach wykony-wanych z płynu otrzewnowego lub narządów wewnętrznych zakażonej myszki, po zabarwieniu metodą Giemsy lub Macchiavellego, spostrzega się liczne ciałka elementarne, leżące wewnątrz cytoplazmy. Dokładne określenie gatunku polega na przeprowadzeniu badań biologicznych i wykonaniu odczynu immunofluorescencyjnego lub odczynu zobojętnienia surowicą swoistą. ^

Czytaj dalej

Wzrost

z makr o organizmu do hodowli sztucznej. Wzrost można otrzymać na pożywkach wzbogaconych białkiem zwierzęcym lub ludzkim (krew, plazma, surowica, hemoglobina, wyciągi tkankowe). Gonokoki są tlenowcami lub względnymi beztlenowcami. Lepiej rozwijają się w obecności 5-10°/o C02 i przy odpowiedniej wilgotności. Optymalna temperatura wzrostu wynosi 308-309 K (35-36°C). W temperaturze nieco wyższej niż 310 K (37°C) niektóre szczepy nie rozwijają się. Na podłożu płynnym rosną wolno, po 24 godzinach wzrost jest bardzo skąpy, po 2-3 dniach powstaje zmętnienie z lepkim osadem. Na podłożu stałym zwykle po 18-24-go- dzinnej inkubacji (niektóre szczepy po 2-3 dobach) tworzą cztery typy kolonii, które różnią się pod względem struktury i wielkości.

Czytaj dalej

Inne maczugowce

Corynebacterium ulcerans. W obrazie mikroskopowym i w hodowli na pożywce Clauberga pałeczka przypomina C. diphteriae t. gravis. Można sądzić, że jest to genotypowa odmiana tego typu maczugowców błonicy. U ludzi może powodować zapalenie migdałków i nieżyty górnych dróg oddechowych. Wytwarza słabą toksynę, która jest neutralizowana przez antytoksynę błoniczą. Jest wrażliwa na działanie niektórych fagów litycznych Corynebacterium diphteriae. W odróżnieniu od maczugowców błonicy Corynebacterium ulcerans rozkłada mocznik i rozpuszcza żelatynę.

Czytaj dalej

Zarazki błonicy

Zarazki błonicy są mało odporne na działanie wysokich temperatur, w 328-331 K (55-58°C) giną w ciągu 10 minut, natomiast dobrze znoszą niskie temperatury oraz wielokrotne kolejne zamrażanie i odtajanie, a także wysuszenie w wysuszonych błonach dyfterycznych zachowują swoją żywotność i zakaźność przez 3-4 miesiące. W środkach spożywczych mogą przetrwać kilkadziesiąt dni. Powszechnie używane środki dezynfekcyjne zabijają maczugowce błonicy w krótkim czasie, np. 1% fenol lub 0,1% sublimat w ciągu 1 minuty.

Czytaj dalej

Candida albicans

Candida albicans jest zbudowana z szeregu antygenów ciepłostałych, co pozwala na różnicowanie z innymi gatunkami w obrębie rodzaju.

Właściwości fizjologiczne. W hodowli na agarze Sabourauda, w temperaturze pokojowej i 310 K (37°C), po 2-4 dniach tworzą się kolonie lśniące, wilgotne, o gładkiej powierzchni, białe lub kremowobiałe. Starsze kolonie są czasem szorstkie i pomarszczone. Kolonie wydzielają zapach drożdżowy, lekko kwaśny. Na pożywce płynnej faza S tworzy silne zmętnienie i osad. Nie spotyka się nigdy kolonii puszystych, tak charakterystycznych dla dermatofitów. W warunkach, w których brak węglowodanów, Candida wytwarza na podłożu z mąką kukurydzianą lub na agarze ryżowym chlamydospory twory okrągłe, duże, które znajdują się bądź na końcu pseudomycelium (położenie terminalne), bądź w jego obrębie (położenie intrakalarne). Rola chlamydospor nie jest jeszcze całkiem wyjaśniona.

Czytaj dalej